Witold Stankiewicz
Żołnierz
- Urodzony
- 18 czerwca 1896, Zamość
- Zmarł
- 1940, Charków
- Zawód
- żołnierz
Witold Stankiewicz, syn Bolesława, urodził się 18 czerwca 1896 roku w Zamościu. Był oficerem kawalerii Wojska Polskiego i uczestnikiem wojny z bolszewikami. Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy, służąc między innymi w 13 pułku ułanów w Nowej Wilejce. Ukończył Kurs Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie i uzyskał dyplom oficera dyplomowanego. Następnie pełnił służbę jako oficer sztabu Brygady Kawalerii „Poznań”, a później służył w jednostkach broni pancernej. W marcu 1939 roku był pierwszym zastępcą dowódcy 3 batalionu pancernego w Warszawie. Osiągnął stopień majora.
Po agresji ZSRR na Polskę dostał się do niewoli sowieckiej i został osadzony w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pochowany w Piatichatkach. Od 2000 roku spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. W 2007 roku został pośmiertnie mianowany podpułkownikiem. Otrzymał między innymi Krzyż Walecznych, dwukrotnie, oraz Srebrny Krzyż Zasługi.
Na podstawie artykułu „Witold Stankiewicz (1896–1940)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.