Jerzy Stępniewski

Jerzy Stępniewski urodził się 31 grudnia 1894 roku w Zamościu. Ukończył Siergiejewską Szkołę Artylerii w Odessie, a następnie służył w artylerii fortecznej w Kownie. Podczas I wojny światowej walczył w 10 samodzielnym dywizjonie artylerii polowej ciężkiej, uzyskując kolejne stopnie oficerskie. W wojnie polsko-bolszewickiej służył w 3 pułku artylerii ciężkiej. Po ukończeniu kursu w Wojennej Szkole Sztabu Generalnego otrzymał dyplom oficera Sztabu Generalnego. Pełnił służbę między innymi w Dowództwie Okręgu Korpusu w Grodnie, Sztabie Generalnym oraz 11 Dywizji Piechoty.

W 1937 roku został mianowany podpułkownikiem, a w marcu 1939 roku pełnił funkcję delegata Sztabu Głównego przy Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w Warszawie. Po agresji ZSRR na Polskę dostał się do niewoli sowieckiej i przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pochowany w zbiorowej mogile w Piatichatkach. W 2007 roku został pośmiertnie mianowany pułkownikiem.

Na podstawie artykułu „Jerzy Stępniewski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.